Ιπποπόταμος
Γιώργος Ζερβός, Άλκης Στεφάνου, Γιάννης Παναγιωτάκης

Συνέντευξη: Γεωργία Μελενίκου
Φωτογραφίες: Έλενα Μπάκα

Ισορροπεί στα σύνορα Κολωνακίου κι Εξαρχείων από το 1978. «Παρίσι», «αρχοντικό», «αμαξάς και μαγείρισσα» είναι μερικές από τις λέξεις που φτιάχνουν την ιστορία του.

Είναι ο «Ιπποπόταμος», ένα μαγαζί που καταφέρνει να κρατά αμείωτες την προτίμηση κι εκτίμηση του κόσμου για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Εμείς συναντήσαμε τα τρία νέα πρόσωπα που κρύβονται πίσω του. Καθήσαμε στο δωμάτιο “Εcuador” (που συνορεύει με το δωμάτιο “Peru”) και μας αποκάλυψαν μυστικά του παρελθόντος, μας μίλησαν για τους ίδιους και για το αγαπημένο τους/μας/σας μπαρ.

Δημοσιεύτηκε: March 22, 2015
Πριν εστιάσουμε στην αλλαγή της σύνθεσης, θα ήθελα να μας πείτε λίγα λόγια για την ιστορία του «Ιπποπόταμου». Πότε, από ποιους δημιουργήθηκε, πώς προέκυψε το όνομα…
Άλκης Στεφάνου: Ο «Ιπποπόταμος» ήταν μια ιδέα δύο φοιτητών Ελλήνων στο Παρίσι στα τέλη της δεκαετίας του ΄70. Ήταν ένα μαγαζί στο Παρίσι, bistro, που λεγόταν «Ιπποπόταμος» και σκέφτηκαν, αφού γυρίσουν από τις σπουδές τους, να ανοίξουν ένα τέτοιο bistro στην Αθήνα. Τα πρώτα δύο χρόνια δούλευε έτσι το μαγαζί και γι’ αυτό είναι και το στυλ του έτσι διαμορφωμένο. Δεν προχώρησε, όμως, αυτή η ιδέα του bistro. Μετά από δύο χρόνια άλλαξε ιδιοκτησία και πέρασε στα χέρια του ανθρώπου που το έφερε από τότε μέχρι και το 2014, οπότε και το πήραμε εμείς. Ο «Ιπποπόταμος» ήταν το πρώτο μαγαζί που έφερε σαγκρία χειροποίητη στην Αθήνα. Τα παιδιά που το πρωτοανοίξανε είχαν βρει τη συνταγή στο Παρίσι και όταν ήρθαν, την έφτιαχναν με βάση αυτή τη συνταγή, η οποία δεν έχει ανακοινωθεί ποτέ σε κανέναν και περνάει από ιδιοκτήτη σε ιδιοκτήτη. Εμείς, όταν συμφωνήσαμε να πάρουμε το μαγαζί, μας δώσανε και το μυστικό της σαγκρίας του «Ιπποπόταμου». Μάλιστα, εγώ συγκεκριμένα δεν την ξέρω.

Γιώργος Ζερβός: Ούτε εγώ.

Τότε ο τρίτος. Και αφού μιλάμε για εσάς και το τρίτο πρόσωπο πίσω από τον «Ιπποπόταμο» και μιας και πρόσφατα, μες στο 2014, άλλαξε η σύνθεση, μιλήστε μας για εσάς. Ποιοι είστε και από πού γνωρίζεστε, για τη φιλία σας...
Άλκης Στεφάνου: Γνωριστήκαμε και οι τρεις μας το 1987. Δουλεύαμε και οι τρεις, κάναμε το κέφι μας σ’ έναν ραδιοφωνικό σταθμό πειρατικό που είχε τεράστια ακροαματικότητα σε όλη την Αττική. Τότε ακόμη δεν υπήρχαν ιδιωτικοί σταθμοί, ήταν μόνο οι κρατικοί.

Γιώργος Ζερβός: Παρένθεση. Εμείς οι δυο γνωριστήκαμε στο Κανάλι 1 του Πειραιά, όπου μου είπε ο Άλκης για το Star Radio και πήγα κι έκανα την πρώτη hip hop εκπομπή στο ελληνικό ραδιόφωνο. Ήταν απαγορευμένο είδος το hip hop, στην Ελλάδα τότε αυτοί που άκουγαν ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα. Έκανα, λοιπόν, την πρώτη εκπομπή, το BPM, Σάββατο προς Κυριακή ξημερώματα.

Άλκης Στεφάνου: Με τον Γιάννη Παναγιωτάκη γνωριστήκαμε στη Φιλοσοφική Σχολή, όπου σπουδάζαμε, και πήγαμε στο Star Radio.

Πώς προέκυψε η ιδέα για το συγκεκριμένο μαγαζί; Ήταν ένα πλάνο που υπήρχε από καιρό ή ανήκει σε αυτά τα όμορφα που προκύπτουν ξαφνικά;
Άλκης Στεφάνου: Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε δουλέψει επαγγελματικά. Ο Γιώργος ραδιόφωνο και μαγαζιά, εγώ ραδιόφωνο πολλά χρόνια και μουσικό περιοδικό, ο Γιάννης Παναγιωτάκης επίσης ραδιόφωνο πολλά χρόνια και σε δισκογραφική εταιρεία. Δηλαδή βγάζαμε το ψωμί μας γύρω από τη μουσική. Κι επειδή έχουμε συνεργαστεί γενικά οι τρεις μας, στο ραδιόφωνο, σε μουσικό περιοδικό, κάποια στιγμή θα γινόταν κι ένα μαγαζί. Τώρα, σε σχέση με τον «Ιπποπόταμο», εμείς θέλαμε να κάνουμε ένα μαγαζί σαν τον «Ιπποπόταμο». Αφού μας προέκυψε, λοιπόν, να θέλει ο «Ιπποπόταμος» να αλλάξει χέρια, ήταν ό,τι καλύτερο για εμάς. Ήταν μια ευτυχής συγκυρία. Διαφορετικά, θα κάναμε κάτι αντίστοιχο. Δεν ξέρω, αν θα ‘χαμε την ίδια επιτυχία βέβαια, γιατί ο «Ιπποπόταμος» είναι ένα μαγαζί τεράστιο.

Ο «Ιπποπόταμος» είναι ένα μαγαζί ιδιαιτέρως αγαπητό στον κόσμο. Και από προσωπική μου εμπειρία, όταν πέρυσι ένα χειμωνιάτικο βράδυ είχα δώσει ραντεβού έξω από τον «Ιπποπόταμο» και αντίκρισα λουκέτο, ξαφνιάστηκα και πραγματικά στεναχωρήθηκα. Τι πιστεύετε ότι τον κάνει τόσο αγαπητό;
Γιώργος Ζερβός: Είναι ένα κλασικό στέκι. Είναι ένα μαγαζί, το οποίο δεν πάει με την εποχή. Εγώ θα μας έβαζα στην ίδια κατηγορία, αν και είναι διαφορετικά μαγαζιά, με το παλιό “Dolce” και σημερινό «Φίλιον». Όπως είναι το «Φίλιον» που πάει κόσμος και πάντα θα πηγαίνει, έτσι και στον «Ιπποπόταμο» έρχονται, γιατί είναι ένα μαγαζί κλασικό που έχει αρχές, έχει ήθος, δεν έχει αλλάξει αυτό. Κι εμείς δεν το αλλάξαμε. Περάσαμε από face control από την προηγούμενη ιδιοκτησία, είδαν ότι «είμαστε Ιπποπόταμος» και γι’ αυτό συνεχίσαμε την παράδοση. Και θα συνεχίζουμε.

Άλκης Στεφάνου: Για εμένα, το να είναι επιτυχημένο ένα μαγαζί σημαίνει ότι περνούν καλά οι άνθρωποι. Και ας πούμε για τον «Ιπποπόταμο», εδώ μπορείς να ‘ρθεις και μόνος σου να πιεις ποτό. Η ατμόσφαιρα θα σε κάνει να νιώσεις καλά, είναι πολύ σημαντικό αυτό. Δεν χρειάζεται να ντυθείς ειδικά, έρχεσαι όπως είσαι. Κι επίσης, για τους άντρες θαμώνες υπάρχει μια πολύ μεγάλη παράδοση στο ότι εδώ ρίχνουν γυναίκες. Παλιά, έλεγαν ότι, όταν θέλανε να ρίξουν μια κοπέλα, με την οποία έβγαιναν ραντεβού, την έφερναν στον «Ιπποπόταμο». Εννιά στα δέκα το πετυχαίνανε.

Και ο χώρος, πέρα από την ατμόσφαιρα, είναι εξίσου ξεχωριστός. Τα μεμονωμένα δωμάτια δίνουν μια μυστηριώδη αίσθηση που σε κάνουν να θες ν’ ανακαλύψεις κάθε χώρο. Δίνουν, όμως, και μια οικεία αίσθηση ταυτόχρονα, από την άποψη ότι μιλάμε για δωμάτια που μας κάνουν να νιώθουμε σαν στο σπίτι μας και να απομονωθούμε όπου εμείς επιλέξουμε. Τι κρύβεται πίσω από αυτή τη διαρρύθμιση;
Άλκης Στεφάνου: Ξέρεις τι ήταν εδώ; Η διαρρύθμιση αυτή ήταν του ανθρώπου που το έχτισε πριν 110 χρόνια. Εδώ ήταν ένα σπίτι, ένα αρχοντικό. Είναι αυτός εδώ ο χώρος του μαγαζιού, δυο όροφοι ακόμη πάνω και η σοφίτα. Στους δύο ορόφους έμενε η οικογένεια. Στη σοφίτα έμεναν οι καμαριέρες κι εδώ έμενε ο αμαξάς με τη μαγείρισσα, ήταν ανδρόγυνο. Γι’ αυτό είναι σαν σπίτι. Γιατί ήταν σπίτι. Δεν υπήρχαν σκαλιά έξω, παρά μια ράμπα, γιατί στην αυλή έμπαινε και πάρκαρε ο αμαξάς την άμαξα.

Υπάρχει κάτι που αλλάξατε εσείς; Στον χώρο ή στη διακόσμηση.
Άλκης Στεφάνου: Δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά στον «Ιπποπόταμο», γιατί όλα αυτά που βλέπεις είναι θεμέλια του σπιτιού. Δηλαδή, αν εμένα μου έρθει να γκρεμίσω αυτόν τον τοίχο, θα πέσει το σπίτι. Η ιστορία της πέτρας, του μέρους είναι πιο δυνατή από τους ανθρώπους.

Γιώργος Ζερβός: Ούτε στη διακόσμηση. Θέλαμε να διατηρήσουμε ακριβώς το ίδιο. Κάτι αφισούλες φέραμε μόνο και θα τις ταιριάξουμε.

Ως προς τον εξωτερικό χώρο;
Άλκης Στεφάνου: Ο «Ιπποπόταμος» είχε τρία δωμάτια. Τώρα, με τη διαρρύθμιση αυτή, που το κάναμε εδώ κουζίνα, έχει δυόμισι.. Σκεφτήκαμε, λοιπόν, ότι θα ήταν καλή ιδέα η αυλή, που μέχρι πρότινος ήταν είσοδος, να μην πάει χαμένη. Δημιουργήθηκε με το σκεπτικό των δωματίων. Έχει στεγαστεί, έχει ζεσταθεί με τις σόμπες κι έτσι μπορείς να καθήσεις και τον χειμώνα. Αυτό ήταν ζητούμενο για εμάς και δεν προσβάλαμε τον χώρο.

Στον «Ιπποπόταμο» υπάρχουν συγκεκριμένα rock και soul ακούσματα. Ως ραδιοφωνικοί παραγωγοί, ως άνθρωποι που έχετε ασχοληθεί με τον χώρο της μουσικής, σκεφτήκατε με κάποιον τρόπο να «έχετε έναν λόγο» και να δώσετε μια άλλη νότα στο μαγαζί;
Γιώργος Ζερβός: Γενικά δεν έχουμε πειράξει τη μουσική ως αισθητική. Πλέον, επειδή το μαγαζί ανοίγει από τις 10 το πρωί –και αυτή είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που έχει γίνει από εμάς– αυτό σημαίνει ότι έχει προστεθεί μουσική και για το πρωί. Οπότε ακούς jazz, nostalgia, swing… Ως εκεί όμως. Δεν θα ακούσεις house μουσική, δεν θα ακούσεις ελληνικά. Παρασκευή και Σάββατα έχει μια πιο “feel good” διάθεση για τα βράδια, αλλά δεν έχει αλλάξει ο χαρακτήρας και αυτό φαίνεται και από τους παλιούς θαμώνες που συνεχίζουν να έρχονται και το απολαμβάνουν.

Μιας και είπατε τη λέξη «θαμώνες». Ο «Ιπποπόταμος» έχει την τάση να δημιουργεί θαμώνες. Γνωρίζετε τυχόν γνωστά ονόματα που έχουν περάσει στα τόσα χρόνια ζωής του μαγαζιού;
Άλκης Στεφάνου: Ήρθε και ο Γιάννης Παναγιωτάκης στην παρέα μας.

Γιάννης Παναγιωτάκης: Εγώ ξέρω για τον Eric Burdon.

Άλκης Στεφάνου: Ναι ναι, ο Eric Burdon σίγουρα. Επίσης, ο πρώτος dj του μαγαζιού ήτα ο Γεράσιμος Γεννατάς ο ηθοποιός, ο οποίος έπαιζε εδώ μουσική, όταν ήταν πιτσιρικάς. Η Μιράντα τα ξέρει, όμως, καλύτερα αυτά. Η Μιράντα είναι φαινόμενο μοναδικό, πρέπει να της κάνεις ξεχωριστή συνέντευξη. Δεν υπάρχει άλλη γυναίκα barwoman τόσα χρόνια πίσω από την ίδια μπάρα.

Μιράντα: Ερχόταν ο Άσιμος τα πρώτα χρόνια. Ο Αντώνης ο Κόκκινος ο σκηνοθέτης ήταν, επίσης, από τους θαμώνες του μαγαζιού κι εκείνη την εποχή ερχόταν και ο Βαγγέλης ο Γερμανός. Όσο για τα τόσα χρόνια στο μαγαζί, ναι, δεν το έβλεπα ποτέ ως δουλειά, ότι έρχομαι στον χώρο εργασίας δηλαδή. Έλεγα απλώς «Πάω στον Ιπποπόταμο». Ήταν ουσιαστικά η διασκέδασή μου μαζί με δουλειά.

Μιας και είστε όλοι μαζεμένοι, αν μπορούσατε να μου πείτε μια-δυο λέξεις ο καθένας για τον «Ιπποπόταμο», ποιες θα ήταν αυτές;
Μιράντα: Αυτό που έχω να πω εγώ για τον «Ιπποπόταμο» είναι ότι βγάζει μια ζεστασιά. Ξέρεις ότι θα έρθεις και θα βρεις οικεία πρόσωπα, ότι θα περάσεις όμορφα. Μάλιστα, όταν ακόμη δεν υπήρχαν τα κινητά, υπήρχαν πολλοί πελάτες που έρχονταν και ήξεραν ότι θα βρουν εδώ κάποιον φίλο τους. Δεν χρειαζόταν να δώσουν ραντεβού. Άρα ζεστασιά, θαλπωρή.

Γιάννης Παναγιωτάκης: Κλασική αξία.

Γιώργος Ζερβός: Στέκι.

Θα ήθελα να κλείσουμε λέγοντάς μου άλλα μέρη της πόλης μας που αγαπάτε και προτιμάτε.
Άλκης Στεφάνου: Το “Au Revoir” στην Πατησίων. Είναι πιο παλιό και από τον «Ιπποπόταμο».

Γιάννης Παναγιωτάκης: Γενικά ως περιοχή τα Εξάρχεια. Έχω ζήσει πολλά χρόνια εκεί, έβγαινα πολύ στην περιοχή. Άσε που έχουν ανοίξει και τα περισσότερα από τα μαγαζιά που μας αρέσουν εκεί.

Γιώργος Ζερβός: Εγώ πήγαινα από μικρός και συνεχίζω να πηγαίνω στο «Φίλιον». Και από μαγαζιά βραδινά πολλά, αλλά σε αυτό που σύχναζα τελευταία ήταν στο “Gin Joint”. Τώρα πια βέβαια τον χρόνο μας μονοπωλεί ο «Ιπποπόταμος», από το πρωί κιόλας.



|| Δελφών 3Β, Κολωνάκι