BIOS
Βασίλης Χαραλαμπίδης

Συνέντευξη: Πέγκυ Τζάννε
Φωτογραφίες: Έλενα Μπάκα

Πολλοί απο εμάς γνωρίζουμε μόνο την ύπαρξη της περίφημης ταράτσας του, αλλά αυτό είναι μόνο η επιφάνεια για το τι εστί BIOS. Ο Βασίλης Χαραλαμπίδης, καλλιτεχνικός διευθυντής του BIOS μας διηγήθηκε την ιστορία του.

Ένας απο τους πιο γνωστούς και αγαπημένους μας εναλλακτικούς χώρους στην Αθήνα. Το BIOS είναι ένας μεταβλητός πολυ-λειτουργικός χώρος που περιλαμβάνει 2 χώρους για live συναυλίες, 4 μπαρ,χώρους για θεατρικές παραστάσεις και περφόρμανς, χώρους για πρόβες, δημιουργικό γραφείο, αίθουσα προβολών και χώρο εικαστικών εγκαταστάσεων.

Δημοσιεύτηκε: July 27, 2014
Πότε και με ποια αφορμή δημιουργήθηκε το Bios;
Το Bios δημιουργήθηκε πριν 15 χρόνια περίπου, το 2000 και ξεκίνησε σαν φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής το οποίο έγινε σε κάποιες αποθήκες στον Ταύρο. Έπειτα αυτό συνεχίστηκε από κάποιους, όταν εμείς εγκαταλείψαμε σκεπτόμενοι ότι για την Αθήνα εκείνης της εποχής δεν είχε νόημα. Ένα τέτοιου είδους φεστιβάλ, 'νέων μέσων' όπως το αποκαλούσαμε ήταν λίγο πυροτέχνημα για την πόλη. Η φιλοσοφία του τότε δεν βοηθούσε την πόλη, ήταν κάτι που εμφανιζόταν για τρεις μέρες και μετά εξαφανιζόταν. Οπότε τελειώνοντας το δεύτερο φεστιβάλ, κυριολεκτικά μόλις τελείωσε ξεστήσαμε κλπ, διέσχιζα την Πειραιώς τη στιγμή που ο ιδιοκτήτης ανέβαζε την ταμπέλα "Ενοικιάζεται" στο κτίριο αυτό. Εγώ το είχα δει από παλιότερα, ήταν ένα συγκλονιστικό μέρος, μια αποθήκη χρωμάτων. Το νιώσαμε λοιπόν κάπως συμβολικά. Μετά από κάποια διαπραγμάτευση 8 μηνών, μπήκαμε στο κτίριο αφού πρώτα το ανακαινίσαμε και έτσι ξεκίνησε το Bios εδώ. Επισήμως άρα το Bios αρχίζει να λειτουργεί το 2003 περίπου όμως εμείς ήμασταν στο κτίριο ήδη 3 χρόνια όπου κάναμε εργασίες. Τότε ξεκίνησε ο χώρος να λειτουργεί ως ένα κέντρο συνάντησης για τις τέχνες και τα νέα μέσα. Αυτή ήταν η ιδέα. Εκείνη την περίοδο υπήρχε πολύ λιγότερο η πληροφορία μέσω του διαδικτύου, υπήρχε όμως αυτή η ανάγκη των δημιουργικών πραγμάτων που είχαν να κάνουν με την τεχνολογία και που έως τότε δεν γνώριζε η πόλη. Αυτό λειτούργησε έτσι για πολλά χρόνια. Για να καταλάβεις εδώ έγιναν οι πρώτες συναυλίες με laptop από μουσικούς. Τον πρώτο καιρό πολύς κόσμος δεν καταλάβαινε τι είναι αυτό, ερχόταν από περιέργεια για να δει περί τίνος πρόκειται. Το δικό μας backround έπαιξε το ρόλο του. Είμαστε γραφίστες και τότε δουλεύαμε στο χώρο της διαφήμισης και του design. Όπως λοιπόν προχώρησαν τα χρόνια, κάπου το 2006 θεωρήσαμε ότι αυτό το κομμάτι με τα οπτικοακουστικά μέσα δεν είναι τόσο επίκαιρο. Έτσι μπήκαμε σε μια διαδικασία αναθεώρησης των πραγμάτων, νιώσαμε ότι το κομμάτι της έκφρασης μετατοπίστηκε στο πιο ανθρώπινο, δηλαδή στη συμμετοχή του ανθρώπινου σώματος. Οπότε κάναμε συναυλίες που είχαν και πιο άυλη μορφή ή εκθέσεις που είχαν να κάνουν με οπτικοακουστικά ή με 3D ταινίες και τέτοιου είδους πράγματα. Επίσης μπήκε πιο ενεργά το θέατρο μέσα στο Bios και ακόμη και οι συναυλίες που γίνονταν είχαν πιο έντονη την παρουσία του ανθρώπινου στοιχείου, δηλαδή ήταν πιο performances παρά απλά ηχητικές εμπειρίες.

Το Ρομάντσο είναι η επέκταση του Bios;
Τελικά ανά πέντε- επτά χρόνια υπάρχει μια αλλαγή στο σύμπαν γενικά όπως το νοιώθουμε εμείς γύρω μας. Οπότε περίπου κάπου στη γιορτή των δέκα χρόνων του Bios αισθανθήκαμε ότι ξαφνικά είχε μετατοπιστεί η ανάγκη όχι πλέον στην έκφραση αλλά στην ίδια την επιβίωση. Δηλαδή πώς ο καλλιτεχνικός τρόπος ζωής έρχεται και εντάσσεται στην καθημερινότητα. Οπότε θελήσαμε να κάνουμε μια δραστηριότητα με δυο βασικούς άξονες. Καταρχήν κάτι το οποίο θα ήταν εορταστικό, κάτι συμβολικό, που θα μας άρεσε γιατί ήταν αμέσως μετά τα δέκα πρώτα χρόνια λειτουργίας του Bios και δεύτερον θέλαμε να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε στη διαδικασία της εφαρμοσμένης καλλιτεχνικής έκφρασης, δηλαδή πάλι πίσω στα οπτικοακουστικά όπως κάναμε και στην αρχή αλλά όχι ως παρουσίαση τους αλλά ως βοήθεια για να παρουσιαστεί η κοινότητα που θα βιοπορισθεί μέσα απ τη διαδικασία αυτή. Αντί λοιπόν να κλειστούμε στο κτίριο μας και να κάνουμε κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν με εορτασμούς αυτοαναφορικούς είπαμε να πάμε σε ένα σημείο της πόλης που ήταν ξεχασμένο, εγκαταλειμμένο και πάρα πολύ προβληματικό όπου και ανακαλύψαμε μια έρευνα που είχε γίνει από μια ανεξάρτητη ομάδα αρχιτεκτόνων. Υπήρχαν διάφορα οπτικοποιημένα διαγράμματα που ας πούμε είχε συριγκούλες σε όλες τις περιοχές που πύκνωναν συνεχώς και κατέληγαν στο σημείο του Ρομάντσο. Αυτό δηλαδή ήταν το πιο πυκνό σημείο. Και είχε και διαφόρων ειδών διαγράμματα, για παράδειγμα πόσο βρώμικη ήταν η περιοχή που πύκνωνε πύκνωνε και κάπως κατέληγε πάλι στο ίδιο σημείο. Οπότε συνειδητοποιήσαμε ότι εκείνο είναι και το πιο προβληματικό σημείο της Αθήνας και επίσης είναι και ένα σημείο που όπως έγραφε εκείνη η έρευνα διαμορφωνόταν σταδιακά ένα άτυπο γκέτο. Οπότε κάποια στιγμή είπαμε πως θα πάμε στο σημείο αυτό, με μια γενική λογική ηλίθιας αισιοδοξίας. Θα πάρουμε λοιπόν εκείνο το σκοτεινό κτίριο που καθώς περπατούσα από καιρό είχα δει, με ο,τι ρίσκο συνεπάγεται αυτό. Διότι δεν είναι πως είμαστε και πλούσιοι, συνεπώς το ρίσκο ήταν μεγάλο. Θα πάρουμε λοιπόν αυτό το χώρο και θα αλλάξουμε συμβολικά την περιοχή. Και μετά ταυτόχρονα θα κάνουμε κάτι το οποίο για εμάς είναι και το επόμενο βήμα σε επίπεδο δραστηριότητας. Θα φύγουμε δηλαδή πια απ το θέατρο και θα μετατοπίσουμε ένα κομμάτι στην επαγγελματική δραστηριότητα των καλλιτεχνικών επαγγελμάτων και πως αυτό θα είναι πιο εξωστρεφές κλπ.

Ποιο είναι το όραμά σου για το Αθηναικό κέντρο και πως πιστεύεις πως θα μπορούσες και εσύ να βάλεις το λιθαράκι σου για να συνεισφέρεις στη βελτίωση και την ανάπτυξη της Αθήνας;
Γενικά για εμένα επειδή έχω γεννηθεί και στο κέντρο της Αθήνας η Ομόνοια και η διευρυμένη περιοχή είναι το κέντρο του σύμπαντος για τον κόσμο μου. Οπότε με ενδιαφέρει πάρα πολύ κατά αρχήν να επηρεάσω το σύμπαν μου και να κάνω κάτι το οποίο θα ενεργοποιήσει όλο το ενεργειακό του. Πολύ γενικότυπο βέβαια. Αυτό θα ήθελα όμως, κάποιοι στην ενέργεια τη δικιά μας να αναγνωρίσουν κ να θυμηθούν το σημείο αυτό που θεωρώ πως είναι πολύ προβληματικό. Αυτή είναι η ιδέα. Πώς θα ζωντανέψει ένα κομμάτι της δικής μου καθημερινότητας.

Από παλαιότερες συνεντεύξεις σου διάβασα ότι μια απ τις αγάπες σου είναι η μουσική. Ποιο είναι το soundtrack που πιστεύεις ταιριάζει στην πόλη;
Γενικά το soundtrack της Αθήνας είναι η ίδια η Αθήνα και με ενδιαφέρει πάρα πολύ η πόλη από μόνη της. Δηλαδή αν περίμενα να φανταστώ ένα soundtrack θα ήθελα να ήταν κάποιο κομμάτι του Χατζηνάσιου ή του σήμερα ένα κομμάτι των Los Βodies. Μόνο αυτές τις μουσικές θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα χαρακτήριζαν την πόλη μου γιατί έχουν και τα λόγια που εκφράζουν τη ζωή μέσα σε αυτή. Είναι oι Los Βodies, ο Αλέξανδρος ο Βούλγαρης, το The Boy δηλαδή που έχουν κάποιους στίχους τα οποία θεωρώ ότι σχετίζονται με την καθημερινότητα και τη ζωή εδώ. Όμως σχετικά με τη μουσική πρέπει να σου πω ότι θεωρώ ότι έχει γίνει γιγαντιαία αλλαγή. Τα μέσα που κρατάμε την έχουν εξιλεώσει που έχει χαθεί το μονοσήμαντο, το μονολιθικό του ενός soundtrack ή του ενός καλλιτέχνη, που πολύ θα ήθελα γιατί εκ των πραγμάτων εμένα μου αρέσει να κάνω συναυλίες και τέτοια πράγματα οπότε είναι ένα κομμάτι που με θλίβει αλλά παρ όλα αυτά αυτό συμβαίνει σήμερα. Φαντάσου ότι αν καθόμουν να ακούσω τη μουσική του σκληρού μου δίσκου δεν νομίζω πως φτάνει ο χρόνος ζωής που μου μένει. Αισιόδοξα φυσικά πάντα νομίζω πως δεν προλαβαίνω να τα ακούσω όλα από μια φορά. Υπάρχει λοιπόν ένα πολύ βασικό πρόβλημα εκεί, που είναι αυτό της εστίασης. Πώς μπορείς να κάνεις focus στα πράγματα γενικά γύρω σου και να ταυτιστείς με αυτά.

Εσυ τι απολαμβάνεις περισσότερο το Bios; Ίσως την ταράτσα με την υπέροχη θέα;
Κοίταξε για παράδειγμα η ταράτσα του Bios είναι μια δραστηριότητα που για εμάς δεν είναι καν το Bios. Είναι και το μόνο που είναι καθαρά κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Και μάλιστα δεν το φανταζόμασταν ποτέ. Δηλαδή δεν με ενδιέφερε καθόλου να έχω ένα bar με μια ταράτσα που θα απολαμβάνει ο κόσμος. Αν και λόγο του σημείου και επειδή ταυτιζόμαστε με το εδώ είναι ένα μέρος που το υπεραγαπάω και θέλω να είναι όσο καλύτερο γίνεται και όσο πιο φιλικό στον κόσμο που έρχεται και το επισκέπτεται. Για εμάς βέβαια η ταράτσα δεν είναι μόνο η θέα της Ακρόπολης. Για παράδειγμα δες τον τόσο ανοιχτό ορίζοντα. Είναι κάτι διαφορετικό κιόλας από όλες τις άλλες ταράτσες που έχω πάει, οι οποίες συμπτωματικά μου άρεσαν και πάρα μα πάρα πολύ. Αυτό που όμως μου αρέςει ιδιαίτερα εδώ είναι ότι έχει ένα άνοιγμα το οποίο δε θυμίζει σε τίποτα την πόλη μου, δε θυμίζει τίποτα από την αίσθηση του ορίζοντα αν είσαι στο επίπεδο του δρόμου.

Τα παποτά είναι μια νέα καλοκαιρινή ιδέα που λανσάρατε πρόσφατα και δίνει μια χαρούμενη νότα στον κατάλογο σας. Ο κόσμος ανταποκρίνεται;
Τόσα χρόνια ο πυρήνας των ιδεών μας είχαν να κάνουν με το πολιτιστικό περιεχόμενο και ποτέ με το ίδιο το bar. Τα τελευταία 13 χρόνια δεν είχαμε κανένα επιχείρημα πχ ότι το Bios έχει τα καλύτερα ποτά. Παλεύαμε γι αυτό στο οποίο δεν είμαστε και οι καλύτεροι ακριβώς επειδή δεν ήταν και η ειδικότητά μας οπότε για εμάς ήταν αρκετά αντιφατικό και παράξενο. Ουσιαστικά έπρεπε να χρησιμοποιήσουμε τη λoγική που αντιμετωπίζαμε τα πολιτιστικά όμως για τη λειτουργία της ταράτσας. Οπότε αρχίσαμε να λειτουργούμε με αυτόν το δημιουργικό τρόπο. Είναι μια διαδικασία πολύ δύσκολο να την εξηγήσεις σε κάποιον. Πώς να έρθουμε κοντά σε αυτή τη λειτουργία που και εμείς ακόμα το είχαμε ενοχοποιημένο το ότι έχουμε ένα trendy μπαράκι; Οπότε μέσα από αυτό προσπαθούσαμε κ εμείς να απενεχοποιήσουμε τη σχέση μας με την ταράτσα. Σε μια διαδικασία brainstorming είπαμε ότι η ταράτσα είναι ωραία αλλά πρέπει να έχει κάτι τελείως μοναδικό. Λέμε λοιπόν τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει το καλοκαίρι; Κάτι παγωμένο σαν το παγωτό και δροσερό. Και τι συνδυάζει και τα δύο; Και έτσι ήρθε η ιδέα του παποτού. Ξεκίνησε σα μια διαδικασία οριακά πλάκας. Κάναμε διάφορες βελτιώσεις που κάθε χρόνο γίνονται στην ταράτσα και κανείς δεν τις βλέπει, δεν τις παρατηρεί και είπαμε να κάνουμε κάτι αυτή τη φορά που θα το πει ο άλλος που θα ακουστεί! Αυτή η ιδέα εντωμεταξύ έχει ενδιαφέρον διότι όσο απλό και αν ακούγεται η διαδικασία της υλοποίησης της κράτησε πάρα πολύ καιρό και εμπεριείχε και μια πάρα πολύ μεγάλη επένδυση από εμάς. Δηλαδή σκέψου ότι κομμάτι της τεχνολογίας που υλοποιεί το παποτό έχει έρθει απ τη Βραζιλία. Αυτό λοιπόν θέλει και μια διαδικασία ψύξης και γενικότερα επειδή περιέχει την ποσότητα του αλκοόλ που περιέχει ένα κοκτέιλ είναι σημαντικό να είναι το αποτέλεσμα συνεπές ως υλικό. Οπότε σταδιακά αποδείχθηκε το πιο δύσκολο πράγμα που έχουμε κάνει ποτέ αλλά και πολύ ενδιαφέρον γιατί ήταν κάτι έξω εντελώς απ τα νερά μας. Επίσης μέσα απ αυτό ανακαλύψαμε και άλλους στον πλανήτη που το σκέφτηκαν παράλληλα με εμάς τους κλέψαμε και μας έκλεψαν ιδέες και στη συνέχεια μπήκαμε και στη διαδικασία της κατοχύρωσης της ιδέας, ώςτε να είναι πια ένα προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας. Το οποίο επίσης ήταν πολύ ενδιαφέρον. Άρα το παποτό ήταν πολύ πιο σύνθετο εγχείρημα από ότι πιστέψαμε και νομίζαμε.

H διακόσμηση του πρώτου είναι λες και βρίσκεσαι σε κάποιο σπίτι. Ποια ήταν η βασική ιδέα και πώς σας προέκυψε αυτό το αποτέλεσμα;
Κάποια στιγμή αποφασίσαμε ότι θα θέλαμε το Bios να μοιάζει με σπίτι. Έπρεπε άρα να απομακρύνουμε και όλη αυτήν την πολιτιστική δράση και να το διαμορφώσουμε σε ένα χώρο που να είναι τελείως οικείος. Αυτά λοιπόν ήταν τα παλιά μας γραφεία. Οπότε τι κάναμε; Πήραμε τα ανακαινισμένα μας γραφεία τα διαλύσαμε τελείως, ξεφλουδίσαμε τους τοίχους τους χαλάσαμε, διότι το συγκεκριμένο ήταν ένα ανακαινισμένο μέρος, ώστε να φαντάζει ο χώρος ότι ήταν ξεχασμένος στο χρόνο. Αυτή ήταν η αρχική ιδέα και επίσης να είναι σε μια λογική που κανείς να μη νοιάζεται για το γύρω του περιβάλλον. Και να έχει μια οικειότητα σπιτιού. Βέβαια αυτό είναι κάτι που τελειώνει φέτος. Το bar θα μεταφερθεί και πάλι εκεί και θα δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο. Θα είναι κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα γύρω απ τις αναπαραστατικές τέχνες.

Πολλά δρώμενα λαμβάνουν χώρα εδώ.Θέλεις να μας πεις λίγα λόγια γι αυτό;
Όπως είπα η λογική γενικά τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης του Bios ήταν να θέτουμε στον εαυτό μας το ερώτημα αν αυτό που συμβαίνει εδώ μπορεί ο κόσμος να το βρει και κάπου αλλού. Και αν η απάντηση ήταν όχι τότε ήμασταν σε καλό δρόμο και ήταν κάτι που σίγουρα θέλαμε πάρα πολύ να το κάνουμε. Έτσι ξεκινήσαμε, όμως σήμερα είμαστε σε μια αντίθετη φάση. Στο Ρομάντσο ας πούμε, παίρνουμε αποφάσεις με ακριβώς τον αντίθετο τρόπο. Δηλαδή λέμε είναι κάτι που θα το κάναμε στο Bios; Και αν η απάντηση είναι μάλλον όχι τότε είναι κάτι που μάλλον θα κάναμε στο Ρομάντσο. Δηλαδή προσπαθούμε να αναιρέσουμε μέσα από αυτό ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό και τις σκέψεις μας. Πχ εγώ είχα πάντα μια άρνηση με τη yoga και αυτού του είδους τα πράγματα... Πάει για Ρομάντσο αυτό λοιπόν! Ήδη έχουμε ένα πολύ επιτυχημένο πρόγραμμα που το λέμε socialyoga. Είναι με πολύ λίγα λόγια ένας μηχανισμός που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά.

Το Ρομάντσο και το Bios διαφέρουν κατά πολύ μεταξύ τους;
Σίγουρα το Ρομάντσο δεν είναι άλλο ένα Bios. Ακριβώς διότι έχει αυτό το κομμάτι των ανθρώπων που ζουν εκεί πλέον και έχει γίνει ο χώρος τους. Πρώτη φορά καταρχήν που συνδραστηριοποιούμαστε με άλλους ανθρώπους και αυτό για εμάς έχει τρομερό ενδιαφέρον. Παρ' όλα αυτά έχουν και πάρα πολλά κοινά στοιχεία. Είναι μια δοκιμή για εμάς. Μαζί παίρνουμε και το ρίσκο βέβαια.

Ποιό είναι το αγαπημένο σου μέρος στην Αθήνα;
Το Bios και το Ρομάντσο! Όχι τώρα πέρα από την πλάκα όπως σου είπα είναι το κέντρο του σύμπαντός μου. Επίσης το Βιοs είναι το ίδιο μου το σπίτι. Θα έλεγα εν ολίγοις ότι το αγαπημένο μου μέρος στην Αθήνα είναι η Αθήνα.

Και τι είναι αυτό που θα άλλαζες αν μπορούσες σε αυτήν πόλη;
Δύσκολο! Η Αθήνα μου αρέσει πάρα πολύ, είναι η αγαπημένη μου πόλη. Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν θα θελα να έμενα κάπου αλλού και πάντα η απάντηση είναι εδώ. Νομίζω όμως ότι σαν αληθινός Αθηναίος είναι σχέση αγάπης και μίσους ταυτόχρονα άρα θα ήθελα να αλλάξω τα πάντα και ταυτόχρονα τίποτα. Σίγουρα μου αρέσει το άναρχο της πόλης μου, μου αρέσει αυτός ο αστικός εξωτισμός που υπάρχει και τα θραύσματα από άλλες εποχές και δεν θα ήθελα καθόλου να χαθούν. Μου αρέσει η εξερεύνηση των πραγμάτων. Μου αρέσει πχ το 'γιαούρτι στη στάνη' που είναι το τελευταίο γαλακτοπωλείο του κέντρου, ο κυρ Τέλης με τα μπριζολάκια του, μου αρέσουν διάφορα κρυφά της πόλης που δε θέλω να τα πω γιατί είναι spoiler... Μου αρέσει γενικώς η πόλη μου. Το μόνο που θα άλλαζα σίγουρα είναι αυτή η μεγάλη αντίφαση που υπάρχει με τις άλλες πόλεις, που οι Αθηναίοι στο σύνολο τους δεν έχουν την αίσθηση περιφάνειας και αγάπης για την πόλη τους. Και θεωρώ πως αυτό είναι και το βασικό πρόβλημα δηλαδή εγώ το αγαπάω το λατρεύω το κτίριο μου εδώ, προσπαθώ κάθε χρόνο να είναι και πιο όμορφο και πιο κοντινό σε αυτό που ήταν όταν πρωτοέγινε. Είμαι περήφανος για όσους κάνουν κάτι καινούργιο και ενδιαφέρον στην πόλη. Αυτό δεν υπάρχει σαν αίσθηση. Η πόλη αυτήδημιουργήθηκε κάπως επιπόλαια. Αν ρωτήσεις τον κόσμο εδώ από που είσαι δε θα σου πουν είμαι από Αθήνα θα σου πουν είμαι από κάποιο χωριό, το οποίο αυτό στο ασυνείδητο δημιουργεί μια ψυχολογία ότι είμαι από κάπου αλλού. Είναι σαν να είμαι φάντασμα, περαστικός. Οπότε αυτό θα ήθελα να εκλείψει. Θα ήθελα όλοι να νιώσουν ότι είναι από εδώ και όχι από κάπου αλλού. Να ζει ο κόσμος και να πιστεύει σε αυτήν την πόλη.

Τι κάνει το Bios ξεχωριστό για σένα;
Εκ πρώτης το ξεχωριστό θεωρώ πως είναι ότι αναρωτιόμαστε συνέχεια για το κάθε τι που κάνουμε. Οπότε αυτό δημιουργεί μια συνεχή αλλαγή. Πολλές φορές είναι κατακριτέα ή φαντάζει χαζή ή πως χαλάμε κάτι ενώ εμείς απλά αναρωτιόμαστε συνέχεια. Αυτό δεν είναι σύνηθες. Άρα και γι αυτό θα θέλαμε να μας αγαπάνε ακριβώς επειδή και εμείς οι ίδιοι αγαπάμε αυτό που κάνουμε.

|| Πειραιώς 84, Κεραμεικός